Vier je vierdagen

  

Onlangs mocht ik vijftig worden. Ja, echt. Vijftig.

Een mijlpaal, zeggen ze dan. En dat is het ook wel, want je krijgt ineens een bak felicitaties over je heen. Appjes, kaartjes, lieve woorden. Maar ergens… het landt niet helemaal.

Want in mijn hoofd ben ik gewoon 23.
Met wat extra bagage, dat wel. Weesheid komt mit de joaren. 

Ik weet nog dat mijn vader vijftig werd. Er stond een Abraham in de tuin en in mijn ogen was hij toen echt oud. Bejaard bijna. Dat vond ik toen. En nu ben ik het zelf. Best gek. Want zo voelt het helemaal niet.

Tot je je telefoon weer eens kwijt bent en door het huis roept:
“Wil iemand mij even bellen?”
Of als je tijdens een wandeling eerst even met je knieën moet onderhandelen voordat ze meewerken. Dat soort dingen.

De vraag kwam natuurlijk ook: geef je een feestje?
Nou… als je mij een beetje kent, weet je dat ik daar niet per se vooraan sta. Ik praat makkelijk, presenteer zo nu en dan, maar diep van binnen ben ik toch meer van de achtergrond. Verjaardagen skip ik net zo lief.

Maar een goede vriendin zei:
“Vier je vierdagen. Dat is belangrijk.”

Ik snapte haar nooit zo goed. Zij is iemand die elk gaatje in haar agenda vult. Nog even langs die oude tante, want het kan nu nog. Reisje hier, etentje daar. Alles om herinneringen te maken.

Mooi! Maar ik heb dat energieniveau niet.
Ik kan net zo goed genieten van een avond bankhangen of een puzzel van duizend stukjes. (Ja, dat is mijn nieuwe vorm van mindfulness. Niks zweverigs aan.)

Toch bleef haar zin hangen. Vier je vierdagen.

Dus ik dacht: vooruit. We doen het. Een feest.

En toen begon het leuke.
Bij elke uitnodiging die ik stuurde, kwam er van alles boven. Die collega met wie ik standaard de slappe lach had, omdat we precies op hetzelfde rare humor-niveau zitten. Mensen van wie ik veel geleerd heb – en nog steeds leer – gewoon door samen te sparren, ideeën te bedenken en ze ook echt uit te voeren. Daar ga ik op aan.

Mensen die je opbeuren zonder dat ze het zelf doorhebben. Die ineens een lief berichtje sturen (iets wat ik zelf eigenlijk ook vaker zou moeten doen). En van die mensen met wie zelfs een simpel dagje winkelen al voelt als een uitje.

Dan besef je: dat zijn ze dus. Je mensen.

Langzaam werd ik steeds blijer van het idee.
Je bladert als het ware door je eigen leven.

Tot er ook andere berichten kwamen.
Een afmelding van een vriend. Zorgen in zijn gezin. Een rollercoaster waar ze in zitten.

En tijdens yoga – ons gezellige clubje – kwamen de verhalen ook weer langs. Verlies. Ziekte. Mensen die er niet meer zijn.
Onlangs zijn er nog drie oud-klasgenoten van me overleden.

Het is zo’n zin die iedereen kent: je ewen zomaar wat.
Klinkt als een cliché. Maar het is ook gewoon waar.

En precies daarom: vier je vierdagen.

Niet omdat je agenda vol moet zitten. Niet omdat je overal bij moet zijn. Niet omdat je “alles eruit moet halen”. Dat geeft alleen maar stress. Dat zie je ook bij jongeren. Geluk wordt bijna een taak.

Maar het zit ’m juist in het kleine.
Aan tafel zitten en lekker lachen met bukpeende met het gezin.
Even bij je ouders langs oude verhalen ophalen, onder een bekkien.
Een puzzel op tafel waar iedereen zich tegenaan bemoeit. 

Een buurman die gemurregen!! achter je aanroept.

Een kuiertje met een moat. Goed gesprek.

En ja, ook dat feestje. Zo'n mijlpaal waar je later in de Talma nog aan kan denken. Wiet je nog....

Rond mijn verjaardag kreeg ik zoveel appjes en gesprekken. Dan merk je het weer. Wat je hebt. Wie er zijn. Urk is dan ook gewoon een bijzonder dorp. Met alles erop en eraan. Een lach en een traan. Maar we begrijpen elkaar wel.

Dus ja. Vier je vierdagen.
Op jouw manier.

Carpe diem.